آهنگ «In the End» از آلبومِ «Dookie» (۱۹۹۴) است. از ۱۵ آهنگِ این آلبوم، ۳ تا در هارمونیا هست.
حالوهوای «In the End» خشمگین و دلگیر و نوستالژیک است، با تمپوی تند (۱۴۴ ضرب در دقیقه)، در گامِ G# major، انرژیِ ۳۰٪، رقصپذیریِ ۴۳٪، و حسِ مثبتِ ۶۵٪. برای دلشکستگی و رانندگی انتخابِ خوبی است. اثری از Green Day، از دههٔ ۱۹۹۰.
دربارهٔ این آهنگ
این آهنگ دربارهٔ disillusionment و ناامیدی از شخصی است که ظاهرگرا و سطحی است و راوی نمیخواهد در پایانِ این رابطهٔ بیمعنا حضور داشته باشد.
مضمونهای اصلیِ این آهنگ: خیانت، دلشکستگی.
بیشتر به کارِ این لحظهها میآید: شبِ دیروقت، تأمل.
صحنهٔ روایت: ذهنی و روابط شخصی. راوی اولشخص است، خطاب به شخصی که ظاهرگراست و راوی از او دلزده شده. تصویرهای کلیدی: سیگار روشن کردن، ظاهر خوب، پایان رابطه، تنهایی دوباره، دوست ویژه.
خطِ ماندگارِ آهنگ «I figured out» است که ۳ بار تکرار میشود.