حالوهوای «parandeh mohajer» دلگیر و نوستالژیک و غمگین است، با تمپوی متوسط رو به تند (۱۳۶ ضرب در دقیقه)، در گامِ E minor، انرژیِ ۷۳٪، رقصپذیریِ ۵۹٪، و حسِ مثبتِ ۴۰٪. برای دورهمی و دلشکستگی انتخابِ خوبی است. اثری از Mahasti، از دههٔ ۱۹۷۰.
دربارهٔ این آهنگ
این آهنگ دربارهی غربت و تنهایی پس از ترک خانه است؛ راوی که زمانی در خانهای پر از عشق و آشنایی بود، حالا در شهرهای غریب سرگردان است و صدایش برای هیچکس آشنا نیست.
مضمونهای اصلیِ این آهنگ: غربت، تنهایی، وطن، دلشکستگی. حسِ غالبِ آن اندوه است.
بیشتر به کارِ این لحظهها میآید: شبِ دیروقت، تأمل، دلشکستگی، روزِ بارانی.
صحنهٔ روایت: شهرهای غریب و بیگانه. راوی اولشخص است، خطاب به خدا و هموطنان غریب. تصویرهای کلیدی: مرغ عشق در خانه، گلهای پرپر شده در باغچه، پرندهای که پر میکشد، در به در شدن در شهرها، صدای شکسته.
خطِ ماندگارِ آهنگ «تو خونه مرغ عشق بودم» است که ۴ بار تکرار میشود.