حالوهوای «Point Me At The Sky (Fake Stereo)» رؤیایی و روحیهبخش و نوستالژیک است، با تمپوی متوسط (۹۲ ضرب در دقیقه)، در گامِ G major، انرژیِ ۶۰٪، رقصپذیریِ ۴۴٪، و حسِ مثبتِ ۶۴٪. برای دورهمی و رانندگی انتخابِ خوبی است. اثری از Pink Floyd، از دههٔ ۱۹۶۰.
دربارهٔ این آهنگ
ترانهای دربارهٔ خیال پرواز و فرار از زمین؛ فردی با ماشین پرندهٔ خود از دوستش میخواهد با او بگریزد و در نهایت با خداحافظی و پرواز، واقعیت را ترک میگوید.
مضمونهای اصلیِ این آهنگ: آزادی، امید، تنهایی، گریز.
بیشتر به کارِ این لحظهها میآید: شبِ دیروقت، رانندگی، تأمل.
صحنهٔ روایت: تماس تلفنی پیش از پرواز با ماشین پرنده. راوی اولشخص است، خطاب به یوجین (دوست). تصویرهای کلیدی: ماشین پرنده، گلایدر پلاستیکی، فندک/فیله، آسمان، خداحافظی.
خطِ ماندگارِ آهنگ «Fly, fly, fly, fly, good-bye» است که ۶ بار تکرار میشود.