حالوهوای «مرجان فرساد» رؤیایی و آرام و دلگیر است، با تمپوی تند (۱۴۴ ضرب در دقیقه)، در گامِ A major، انرژیِ ۶۳٪، رقصپذیریِ ۵۶٪، و حسِ مثبتِ ۶۳٪. برای دورهمی و خواب انتخابِ خوبی است. اثری از Marjan Farsad، از دههٔ ۲۰۱۰.
دربارهٔ این آهنگ
ترانه دربارهٔ خانهای دورافتاده و خاطرهانگیز است که پشت کوهها، دریاها و رویاها قرار دارد و راوی با حسرت و دلتنگی از آن یاد میکند.
مضمونهای اصلیِ این آهنگ: نوستالژی، دلتنگی، خاطره، عشق، تنهایی، امید، وطن. حسِ غالبِ آن دلتنگی است.
بیشتر به کارِ این لحظهها میآید: شبِ دیروقت، آرامش، نوستالژی.
صحنهٔ روایت: خانهٔ دور، آنسوی آبها و کوهها، در رویا و خاطره. راوی اولشخص است. تصویرهای کلیدی: کوههای صبور، دشتهای طلایی، اقیانوس آبی، بارون و جادههای خیس، عکسهای قدیمی روی دیوار.
خطِ ماندگارِ آهنگ «پشت کوهای صبوره» است که ۲ بار تکرار میشود.