حالوهوای «Shabgard» آرام و رؤیایی و نوستالژیک است، با تمپوی متوسط (۹۹ ضرب در دقیقه)، در گامِ G major، انرژیِ ۱۷٪، رقصپذیریِ ۲۲٪، و حسِ مثبتِ ۵۶٪. برای دورهمی و مطالعه انتخابِ خوبی است. اثری از Golpa، از دههٔ ۱۹۹۰.
دربارهٔ این آهنگ
ترانهای حزنانگیز دربارهٔ تنهایی و سرگشتگی؛ شاعر از بیکسی، غم جانکاه و از دست رفتن شور و جوانی میگوید و دلِ خود را مخاطب قرار میدهد.
مضمونهای اصلیِ این آهنگ: تنهایی، نوستالژی، امید، آزادی. حسِ غالبِ آن اندوه است.
بیشتر به کارِ این لحظهها میآید: شبِ دیروقت، دلشکستگی، تأمل.
صحنهٔ روایت: شب و صحرای بیپایان. راوی اولشخص است، خطاب به دلِ خود و معشوق. تصویرهای کلیدی: می و مستی، ساقی و سبو، شبگرد و مجنون، سیلاب غم، الماس نگاه.
خطِ ماندگارِ آهنگ «نمی دونی چه تنهام ، نمی دونی چه پردرد» است که ۲ بار تکرار میشود.