حالوهوای «Iran» دلگیر و نوستالژیک و آرام است، با تمپوی متوسط (۱۰۸ ضرب در دقیقه)، در گامِ D major، انرژیِ ۴۴٪، رقصپذیریِ ۳۹٪، و حسِ مثبتِ ۵۶٪. برای دورهمی و دلشکستگی انتخابِ خوبی است. اثری از Shahrokh، از دههٔ ۲۰۰۰.
دربارهٔ این آهنگ
این آهنگ دربارهٔ نوستالژی و دلتنگی برای روزهای خوش گذشته در ایران است که با غم و اندوه از ویرانی و تنهایی حال حاضر همراه شده.
مضمونهای اصلیِ این آهنگ: نوستالژی، دلشکستگی، خاطره، تنهایی.
بیشتر به کارِ این لحظهها میآید: شبِ دیروقت، تأمل.
صحنهٔ روایت: شهری در ایران، تابستانهای شمال و ایام عید نوروز. راوی اولشخص است، خطاب به شهر و خاطرات گذشته. تصویرهای کلیدی: ساحل شمال، باغ و کباب و ریحان، حاجی فیروز، خون اشک، زندون و ویرونی.
خطِ ماندگارِ آهنگ «لب من بسته پر درده تنم.از غم آتیش گرفته بدنم» است که ۲ بار تکرار میشود.